Losowy obraz

okr_2013_05.jpg
powered_by.png, 1 kB

Aktualności !!!
Przyjaźń z parku. / Rozdział II
Autor: AbiGabi   
19.11.2014.
Przyjaźń z parku


Rozdział II

   Tydzień później

   Karolina:
Wczorajszy dzień był wyczerpujący. Mama kazała mi pojechać do babci. To właśnie ona mnie wykończyła. Pomyślcie sobie, jak wy byście mieli wstać o 5:00. Rano zaprawiać ogórki, kisić kapustę i pomóc przy żniwach sąsiadowi. Całe szczęście, miał dwóch synów: Tomka i Maćka, więc nie musiałam aż tak się przemęczać. Tomek jest o dwa lata starszy ode mnie. Ma ciemne blond włosy i czekoladowe oczy. Jest bardzo wysoki, mierzy jakieś 185 cm wzrostu, za to Maciejka, czyli Maciej, ma zabójcze poczucie humoru. Czasami powie coś bardzo głupiego w takim momencie, że wszyscy zgromadzeni płaczą ze śmiechu. Było bardzo ciepło, więc ubrałam różowy top i dżinsowe szorty. No, więc wstałam dziś o szóstej godzinie, umyłam się, uczesałam i ubrałam. Około godziny siódmej usłyszałam: „Inka, śniadaniee”. Czym prędzej pobiegłam zjeść kanapkę z serem, następnie poszłam na autobus i pojechałam do szkoły. Dziś nasza kara minęła i już nie musiałam siedzieć z Dorim.
Ale sąsiednie krzesło nie pozostało puste, teraz obok mnie siedzi siostrzenica naszej nauczycielki, Agata. Jest całkiem w porządku.

   Dorian:
Cały weekend minął całkiem normalnie, w sobotę odbył się trening, a następnie mecz. Na szczęście wygraliśmy. Poszliśmy z chłopakami na pizzę, by uczcić zwycięstwo. W niedzielę pojechałem na wieś do kuzyna. Jego sąsiad miał właśnie żniwa i ku mojemu zdziwieniu była tam wysoka i szczupła dziewczyna, w lipcowym słońcu wyglądała wyjątkowo, wydawało mi się, że już ją widziałem.
Dzisiaj w szkole siedziałem już z Antkiem, trochę szkoda, że nie będę siedział z Inką, nie będę miał od kogo ściągać na pracy klasowej i kogo denerwować.
   Lekcja historii – sprawdzian

   Karolina:
Jejku, jak Dorian mnie denerwuje, od siedmiu minut gapi mi się na sprawdzian, więc wymyśliłam chytry plan, jestem taka mądra. Wzięłam do ręki ołówek i pisałam istne głupoty, później gdy byłam pewna, że już wszystko przepisał, wymazałam ołówek i napisałam poprawne odpowiedzi długopisem.

   Dorian:
   Karolinka jest dla mnie taka dobra, znów pozwoliła mi wszystko przepisać, więc postanowiłem jej podziękować.
   - Dzięki Inko.
   - Nie pozwoliłam ci do mnie tak mówić.
   - Przecież każdy tak do ciebie mówi.
   - Każdy z moich przyjaciół, a ty najwyraźniej do nich nie należysz, a tak właściwie to za co dziękujesz?
   - Za piątkę ze sprawdzianu z historii.
   - Nie ma sprawy.
   - Co ci się stało?
   - Nie rozumiem, o co ci chodzi.
   - Jesteś strasznie blada, może odprowadzę cię do domu?
   - Ja blada ? Nie, wydaje ci się. Nie odprowadzaj mnie, sama sobie poradzę.
   - Dobra, to pa.
   -Cześć.
Mimo, że mnie prosiła i tak za nią poszedłem, lecz postanowiłem zachować dystans. Gdy przechodziła przez jezdnię, upadła i się nie podnosiła, nagle zobaczyłem rozpędzony samochód jadący w stronę Karoliny. Zacząłem biec w stronę dziewczyny, aż bolały mnie nogi. Gdy samochód już prawie miał ją przejechać, wbiegłem na drogę i go zatrzymałem. Wziąłem Karolinę na ręce i wszedłem na chodnik.
Nie wiedziałem za bardzo co zrobić, pierwszy raz znalazłem się w takiej sytuacji. W jednym z filmów widziałem, że robi się sztuczne oddychanie. Było to trochę krępujące, ale jeżeli to miało uratować jej życie… Pochyliłem się nad nią, ale ocknęła się i odepchnęła mnie z całej siły.
   - Ej, co ty robisz! - krzyknęła. r/>   - Ratuję ci życie.
   - Ciekawe jak?
   - Zemdlałaś na środku jezdni i prawie potrącił cię samochód.
   - Serio?
   - Tak serio, chciałem ci robić sztuczne oddychanie, ale na szczęście obudziłaś się.
   - Też się cieszę.

   Karolina:
Jej, jaki wstyd i co ja mam mu powiedzieć, że co, dziękuję za uratowanie życia i przepraszam, że zemdlałam? Postanowiłam po prostu bez słowa pójść do domu. Położyłam się na łóżku i myślałam nad tym, czemu zemdlałam? Dlaczego właśnie w tym momencie.? I jak to się stało, że to właśnie Dorian mnie uratował? Może to przeznaczenie? Nie, na pewno to tylko zwykły przypadek. Jednak postanowiłam następnego dnia mu podziękować.

   Wtorek w szkole:
   Na drugiej przerwie podeszłam do Doriana.
   - Cześć Dorian chciałam ci coś powiedzieć.
   - Chcesz wreszcie przyznać, że ci się podobam?
   - Co?! Nie! Po prostu dziękuję, za to, że mnie uratowałeś.
   - W porządku, każdy by tak zrobił na moim miejscu. W końcu jest kogo ratować.
   - Nie rozumiem.
   - Wiesz, nieczęsto spotyka się mądrą blondynkę, zagubioną na środku jezdni, wśród szalejących samochodów.
   - Twoją wypowiedź można oprawić w cytat he he. Dobra, to już ci nie przeszkadzam.
   - Nie przeszkadzasz..
   - Ale i tak już muszę iść, cześć.
   - Pa.

   Karolina:
   Zobaczyłam na końcu korytarza samotnie idącą Agatę. Postanowiłam dołączyć do niej.
   - Hej, jestem Karolina.
   - Cześć, ja nazywam się Agata.
   - Wiem, jak się nazywasz, bo przedstawiałaś się całej klasie.
   - Dorian to Twój chłopak?
   - Yyy, co to za pytanie?
   - Normalne. Odkąd chodzę do tej szkoły zawsze widziałam was razem.
   - Nie, wydaje ci się.
   - No może. Dorian jest bardzo przystojnym chłopcem.
   - Nie wydaje mi się.
   - Pewnie mnie nie rozumiesz. Ale chyba się zauroczyłam.
   - Aha.
   - Pomożesz mi się do niego zbliżyć?
   - Ja? Ymm.. Nie wiem, czy to dobry pomysł. Nawet go nie znam.
   - Przecież cały czas z nim rozmawiasz.
   - Nie, wydaje ci się.
   - No dobra, dobra. Może ktoś inny mi pomoże.
   - Nie, no może uda mi się coś zrobić. A teraz chodźmy na lekcję.

   W następnym odcinku, dowiecie się :
   Co takiego stanie się Dorianowi?
   Czy Dorian pozna Agatę?
   Kogo do domu przyprowadzi
mama Karoliny?
  
  
 
Dodatkowe Programy :
Autor: M. Mischke   
19.11.2014.









 
Święto Dyni ...
Autor: D. Grzywacz   
19.11.2014.


          31 października odbyło się w naszej szkole „Święto Dyni”. Pomarańczowy dzień zorganizowano po raz pierwszy i na pewno nie ostatni, ponieważ uczniowie bardzo chętnie uczestniczyli w konkursach, zabawach oraz z wielką ochotę próbowali smakołyków zrobionych z dyni. Największą popularnością cieszył się konkurs na najpiękniejszą dynię, w którym można było wygrać wartościowe nagrody rzeczowe. Jury miało naprawdę trudne zadanie, ponieważ wszystkie dynie zachwycały pomysłowością i sposobem wykonania. Podczas wspólnej zabawy wszyscy mogli spróbować pysznej zupy dyniowej, ciasta dyniowego oraz przetworów dyniowych zrobionych prze rodziców naszych uczniów.


Zapraszamy
do galerii zdjęć !!!
 
««  start « poprz. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 nast.  » koniec »»

Pozycje :: 1 - 4 z 604
© 2014 - 2000 ZSP Kleszczewo Kościerskie :: Joomla! i J!+AL jest Wolnym Oprogramowaniem wydanym na licencji GNU/GPL.